Μακροτάνταλο, μια περιοχή με αυθεντικότητα αλλά και κάτι άγριο και φυσικό ….

Όταν λοιπόν τελειώσει το πανηγύρι και σβήσουν τα φώτα στα ξωκλήσια, και στις πλατείες μας, όταν μαζευτούν τα τραπέζια, οι πάγκοι και απομείνει μόνο το αεράκι να σφυρίζει στις ρεματιές, ο ήλιος να χάνεται στο Κάβο ντόρο τότε αρχίζει ξανά η αληθινή ζωή των χωριών μας εκεί πάνω, στη Βόρεια Άνδρο, στο Μακροτάνταλο.

Χωριά περήφανα, πέτρινα, ριζωμένα σε πλαγιές με δρόμους κακοτράχηλους και δύσκολους….Που δε φωνάζουν, μόνο περιμένουν. Όχι μ’ επιτήδευση, αλλά με πίστη.

Δεν κρατιούνται ζωντανά με μια μέρα γιορτής. Θέλουν τους ανθρώπους τους παρόντες, στα καλά και στα απλά. Θέλουν χέρια ν’ ανοίγουν τα παραθύρια, φωνές να κυλούν από τον έναν μαχαλά στον άλλον, πατήματα σε μονοπάτια ξεχασμένα απ’ το καλοκαίρι.

Η Βόρεια Άνδρος δεν είναι για περαστικούς. Είναι για όσους θυμούνται, για όσους αντέχουν τη σιωπή της, για όσους την κουβαλούν μέσα τους και τον χειμώνα.

Ας μην την επισκεπτόμαστε μόνο όταν στολίζεται. Γιατί η ψυχή της είναι αλλού…εκεί που δε φτάνει ο θόρυβος, αλλά μόνο η αγάπη.

Κείμενο/φωτογραφίες: Σταύρα Μαρία